Na lang wachten was het dan eindelijk zover.
Zaterdagochtend moest ik eerst nog een thuiswedstrijd met mijn eigen team spelen.
Daarna, na lang ongeduldig naar de klok te hebben gekeken, was het dan eindelijk zover!
Toen ik me meldde bij het secretariaat, kwam teamleider Jonas mij al snel ophalen. Ik mocht meteen meedoen met de warming-up. Lars nam me op sleeptouw.
Ik hoorde hem tegen een teamgenoot zeggen: “Hij heeft betere techniek dan ik.” Dat vond ik leuk om te horen!
Na de warming-up mocht ik mee naar de kleedkamer. Daar gingen ze hun goede wedstrijdshirt aantrekken.
Nick vertelde dat ze goed moesten voetballen, omdat deze wedstrijd heel belangrijk was.
Daarna mocht ik voorop lopen met de wedstrijdbal. Ik heb ook het muntje opgegooid om te bepalen wie mocht aftrappen.
En ik mocht naar het doel dribbelen en op goal schieten en ik scoorde!
Na mijn goal werd ik heel hard toegejuicht, dat vond ik echt heel leuk.
Toen de wedstrijd begon, mocht ik kijken vanaf de dug-out.
Helaas werd het in de eerste helft 0-1.
In de rust mocht ik weer mee naar de kleedkamer, waar de spelers streng werden toegesproken door Nick.
In de tweede helft zat ik weer in de dug-out. Het werd al snel 0-2, maar daarna scoorden wij ook nog, en toen gingen we met z’n allen heel hard juichen!
Ik vond het jammer dat we daarna niet meer scoorden en de wedstrijd uiteindelijk hebben verloren.
Na de wedstrijd mocht ik met mijn broertje Mika friet eten in de kantine.
Toen mijn friet op was, ging ik op de foto met het team en kreeg ik een oorkonde en een bal met handtekeningen van alle spelers. Die krijgen een mooi plekje op mijn slaapkamer!
Ik wil iedereen bedanken voor deze hele leuke dag!
Groetjes,
Dani
Wat een leuk verslag Dani. Super dat je er was !
