tilburg-20130323Er wordt mij wel eens verweten dat ik ín en buiten het veld teveel en vooral onnavolgbaar praat over voetbal. En dat, wanneer ik een stukje schrijf;  het nooit over voetbal gaat. Welnu, laat ik proberen om wat schade te herstellen. Maar niet getreurd scheidsrechters, tegenstanders en medespelers ik zal blijven praten.

Het vierde streek neer in het door witte vlokken geteisterde Tilburg. Na een koddige; op een lagere school musical lijkende verkleedpartij waarbij onze junioren zich hulden in 85 denier strakke panty’s met reclame, begonnen we aan de warming up. Met 16 actieve spelers! Het vierde is toch wel een apart elftal. De laatste 2 wedstrijden werden jammerlijk verloren dus de mentale gesteldheid was minder dan somber te noemen. Ook de Nova Zembla-achtige weersomstandigheden zijn niet écht passend bij de mooi-weer voetballers van 4 zou je zeggen.

 

“Wasdavornunklup Nordea?” Zonder Ad Vermeulen (die alle afkortingen van alle voetbalclubs in het westelijk halfrond e.o. uit het hoofd kent) bracht Sander duidelijkheid: No(o)rd En Anderen.

De heenwedstrijd hadden we met een krappe 3-2 in ons voordeel beslist. Geen mens kon er zich nog iets van herinneren en laat ik mezelf niet verleiden om iets negatiefs te schrijven over Nordea en/of Tilburg (wat ik overigens makkelijk zou kunnen!). Een beetje grijze muizen dus deze Nordeanen.

In de kleedkamer werd nog even via de sociale media gecheckt of we nu boven of onder Nordea stonden. Nordea stond boven ons zo bleek, maar Hans was creatief: als je de telefoon 180 graden draait dan ziet de stand er plots een stuk rooskleuriger uit…

Wat gebeurde er in de eerste helft?

Koert keepte klasse, Hans hielp heldhaftig: Hulde!, Sander’s slidings sowieso spectaculair, Armando acteerde attent, Robert ramde regelmatig rücksichtslos rechtsbuiten, Carl choqueerde chagrijnige centrumspits, JP jammerde joviaal, Ronnie rende razend rap, Rob reageerde resoluut, PieWie? Waaide weg, dromer Danny dankte deemoedig de dag dat de deskundige dokter Danny; die doorgaans dapper de druk doorstaat, destijds demonstratief deed doordringen dat degelijkheid doorgaans doelverdedigers doet duizelen.

Danny zijn oorspronkelijke naam is eigenlijk Quirijn, maar toen ze de pasgeborene gingen aangeven bij de Burgelijke stand ontstond er ruzie: “We noemen hem Quirijn!” “Nee zeker niet, geen Quirijn!”

“Oké; Dan ny!” Beter zo want met een Q is het lastig zinnen maken…

Ja het was echt zo’n eerste helft waar het alle kanten op kon.

We kwamen overigens door 2 schitterend smerige counters op 2-0. Zeer frustrerend voor de Nordeanen die weliswaar iets meer balbezit hadden, maar niet bestand waren tegen de vlijmscherpe aanvallende prikken van Vier.

Dan de tweede helft.

5 wissels: Maurice voor Sander, Mark voor JP, Ruud voor PieWie?, Lange Frans voor lage Ronny, Lucas voor Quirijn. Er was voldoende reden om tijdens de 2e helft wat spelletjes te doen langs de kant. Het spel was iets te rommelig om de volle aandacht te krijgen en dus gingen we maar bomen tellen. Iedere bankzitter mocht 7 seconden kijken naar de rij bomen aan de overkant van het veld om daarna te raden hoeveel er stonden. 27 bomen in totaal.

Er waren 2 winnaars: Stef de zoon van Mark R. was sterk met 25 stuks, maar heel gek; Rob Haarbosch zat er ook erg dichtbij met 29 boompjes! Vreemd omdat Rob toch echt de gehele wedstrijd (zeer verdienstelijk overigens) in de spits stond ! Ja, in de 2e helft was er voor een aanvaller van Vier blijkbaar voldoende gelegenheid om de flora en fauna te aanschouwen…

Werd er verder nog wat gewonnen?

Jazeker. Ruud van Hees heeft de JP-imitatie wedstrijd gewonnen. Waar JP vorige week nog bij het inschieten vakkundig (leuke woordspeling) een bal op een balkon schoot in Oosteind, daar trachtte Ruud hetzelfde te doen. Hij dacht waarschijnlijk : “wat JP vorige week met een “balkon” kan ik ook”.

Ruudje was echter vergeten dat in Tilburg vooral heel veel foeilillukke torenflats staan en dat een bal daarheen dirigeren een haast ondoenlijk karwei is. Toch een schitterende poging. Ruud nam de bal vol op de slof (ik moet eerlijk bekennen dat wij langs de kant niet konden zien of de dozen inmiddels van zijn schoenen waren) en de bal steeg tot grote hoogte. Over de hekken, over de snelweg, scherend langs een zeppelin met reclame van Ijssalon “het Likje”, kwam de bal neer in de achtertuin van een rijtjeshuis waar een breiend omaatje enigszins schrok van een leren bal met ijsklont. Ze liet van schrik een steekje vallen. Net als Vier dat verzuimde de bevrijdende 0-3 te maken.

Sterker nog de Nordeanen scoorden de anschlusstreffer und fast die Ausgleich.

Fijn dat Kurt nog even een bal op de kruising keek en dat Armando met zijn hoofd voetbalde. (nee schrik niet van deze metamorfose ik bedoel: ze schoten er vaak tegenaan).

Het bleef bij 1-2.

Een heerlijke overwinning die warme (en dat viel niet mee zaterdag) gevoelens van kameraadschap teweeg bracht.

Waren er nog zaken vermeldenswaardig?

Nou en of. Soms lijkt het of ik het allemaal wel een keer gezien heb op het voetbalveld. Je bent al zo oud dat je niet meer schrikt van een aparte passeerbeweging of een vreemde beslissing van een scheids. Vreemde spelers met rare loopjes, grappige discussies met tegenstanders in het veld over een opera van Verdi of over gepocheerde zeetong met truffel en eekhoorntjesbrood. Nee ik ken het onderhand wel. Maar zaterdag heb ik weer eens iets geleerd. En ik moest er ook nog erg om lachen:

Kent u de springscheen? Ook wel Shin Splint genaamd. Nou ik kan u vertellen dat schijnt of is het scheen; erg pijnlijk te zijn. Maar gelachen dat we hebben! Het was 11 minuten na rust dat onze Lange Frans plots om een wissel vroeg. Daar zijn we normaal niet rouwig om, maar in dit geval ging hij plots vlak voor de dug-out liggen rollen in zijn panty. En gillen en schreeuwen en rare gezichten trekken.

Wij waren net wat bomen aan het tellen dus in het begin wisten we nog niet wat er aan de hand was. Het leek een potje schijnworstelen van Anton Geesink of misschien meer op een SM masturbeeract uit een Georgische pornofilm. Kortom; het zag er een beetje raar uit.

“Springscheen, Springscheen!!!!”. Riep Lange Frans. Ik dacht laat Ronny erop springen die is niet zo zwaar, maar dat was allerminst de bedoeling. Toen wist ik het. Lange Frans, muzikaal als hij is, was bezig met een ode aan Bruce Springscheen. Weer mis. Volgens dokter Sander is dit erg pijnlijk en komt vooral voor bij tennissers. Misschien ietwat flauw, maar u weet dan meteen hoe Lange Frans in de wedstrijd zat. Dus als u ooit mensen raar ziet doen op het veld, in de supermarkt of bioscoop, het is een springscheen wat u ziet. Men zegt dat de Harlem Shake oorspronkelijk hier uit voortgekomen is.

 

Nog meer aparte zaken?

Welnu, bent u ooit in een schattig klein  zeegroen juwelenkistje naar Tilburg gereden?

Nee? Nou wij wel. En met wij bedoel ik Lange Ruud, Lange Sander, Lange JP en Lage Ronny.

Het schijnt een auto te zijn maar ik heb sterke twijfels. Of we de sportassen op de schoot willen houden want die passen niet in de bagageruimte.  ? Waar is die bagageruimte dan in Godsnaam voor? Een klein stuurtje, pookje, een snel ratelend knipperlichtje, GipsyKingetjes op het radiotje, en Sander, JP en Ruud hobbelen vrolijk met het hoofd tegen het plafonnetje naar Tilburg. Volgens mij heet het autotje Nissan Micra of Mikro in ieder geval niet Macro dat weet ik zeker.

Hij schijnt wel exclusief te zijn want voor ieder slotje een andere sleuteltje. Ik heb nimmer zoveel vrolijke mensen op de weg gezien. Wat een bekijks, zeker bij het uitstappen want dat duurde ongeveer 25 minuten. (behalve bij  Ronnie)

Onze Ronnie werd en passant nog stapel verliefd op de juffrouw van de snackcorner . Terwijl zij soepel de kipknotsen en de bereklauwen heen en weer wiegde in het kolkende vet, stond Ronnie vrolijk te knipogen naar zijn nieuwe verovering. Rondborstig, dat was ze wel, We hebben deze ontluikende romance in de kiem kunnen smoren want er was simpelweg geen plek voor haar op de terugweg in de Nissan.

De titel van dit relaas en de foto zegt u waarschijnlijk niets.

Nou mij ook niet.

Behalve dat de dame op de foto een tante van de Witte is. En deze lieverd stond achter de bar bij Nordea en liet ons 2 dingen heel duidelijk weten: pilske kost bijna “twee uuro” en de zoon van de Witte heet Flip! En de kleinzonen spelen ook bij Olympia. En ze kwam ook uit Dongen. Wat doe je dan in Godsnaam in Tilburg bij Nordea achter de bar? Ach, zo zie je maar. Met het vierde weet je nooit hoe het eindigt.