De zaterdag begon ongewoon, spelers die wel kwamen, zich afmeldden om vervolgens toch te komen en later toch weer niet. Spelers die licht geblesseerd waren, niet zeker wisten dat ze wedstrijd zouden kunnen spelen, liefst toch de hele wedstrijd wilden voetballen maar misschien bij de warming-up al afhaakten. Snapt u het nog?

Na de komische slapstick-winst van vorige week waarin de tegenstander leek te scoren maar de bal op Jurrie-Koolhof-wijze er toch niet in ging, zat het goede gevoel in de hoofdjes van 4. Sommige vonden het gestolen punten, anderen een heroïsche overwinning. Winst was het zeker!

De wedstrijd in Sprang Capelle tegen SV Capelle 5 begon goed. Na een tikkie-takkie combinatie wist Tom al vrij vlug het net te vinden. Voor Tom al weer zijn 3e doelpunt in 3 wedstrijden.

 

Een Moyenne waar de spitsen van de selectie van dromen. De bij het 4e bewierookte JP kreeg het daarna al snel aan de stok met een leeftijdgenoot van Capelle. Voor wie het nog niet weet; de praatsessies van JP hebben vaak een zuigende werking op de tegenstander. Maar het inspireert ze ook. Zo ook nu. Capelle herpakte zich van het zwakke begin en de bonkige spits van Capelle slalomde tussen Albert en ondergetekende door naar de goal, 1-1. Even later maakte Wessel zich kwaad, vloekte een paar keer, jutte de boel op, kreeg de bal en joeg met een vlammend schot van buiten de zestien raak. 1-2. De praatsessies sloegen over naar andere spelers van ons en we lieten ons afleiden van waar het werkelijk om ging; voetballen. 1 minuut voor rust lieten we ons in de luren leggen door een te korte terugspeelbal en bonkie mocht voor de 2e keer scoren. 2-2. Rust.

De tweede helft kabbelde voort met heel slecht voetbal van beide kanten. Bonkie moest gaan pokeren dus de angel was uit de tegenstander... dachten wij. Een van uit het niets gecreëerde uitval van Capelle zorgde voor zoveel verwarring bij ons dat we vergaten te verdedigen. 3-2. Dat bleek de opmaat voor de cabaretvoorstelling die volgde met heel Olympia 4 als fonkelend middelpunt. De kansen van Robbert, de botsingen van lange Ruud, de niet uit de verf komende slaloms van Justin, de vlagger van Capelle en Olympia en natuurlijk de praatsessies van JP inspireerde Olympia 4. De tegenstander dacht daar anders over en ging steeds verder door het lint. Even later aarzelde Capelle te lang naar Lange Ruud zijn zin bij een ingooi van ons naar Capelle omdat er een blessure was geweest. Hij zette de tegenstander, die ‘op zijn gemak’ met de bal achteruit liep onder druk, veroverde de bal en schoot loeihard in het dak van het doel. 3-3. De bom was ontploft. Heel Capelle ging finaal door het lint en het was wachten op kaarten en doelpunten. Uit een hoekschop kopte Justin raak en trok van blijdschap zijn shirt uit. De scheids wilde een kaart trekken maar wat bleek, onze Balotelli had er nog een Olympia shirt onderaan. Wat bleek, Hij had het gewoon warm. 3-4 met nog een paar minuten voetballen. Het werd steeds onvriendelijker en was het wachten op een frustratie-uithaal van Capelle. Die kwam dan ook. Heel Olympia en Capelle dook op het incident en de scheids kon niets anders doen dan de wedstrijd maar te beëindigen. Al scheldend en tierend begeleidde heel Capelle ons naar de kleedkamer. Best lief toch?

Het echte hoogtepunt van deze middag voltrok zich na de wedstrijd in de kleedkamer. Vraag het keeper Marnix maar als je hem ziet met zijn pols in het gips.

Punten in de pocket en wedstrijd snel vergeten... of toch niet? A.s. zaterdag mogen we thuis weer tegen Capelle. Een inhaalwedstrijd. En zo hebben we dus zaterdag het 2e deel van deze cabaretvoorstelling. Komt allen kijken. De entree is voor deze ene keer gratis!